De tekst op de cover achteraan van het eerste album in de Stripcollectie van De Morgen luidt als volgt:
"Soms, heel soms, is het de onstuitbare mond-tot-mondreclame die een reeks naar eenzame bestseller-hoogten katapulteert. XIII is zo’n reeks. Toen het eerste album ‘Zwarte Vrijdag’ verscheen, werden er amper twaalfduizend exemplaren van verkocht. Bij ieder album verdubbelden de cijfers, om ondertussen uit te komen bij een oplage tot ver boven het half miljoen.
In XIII spoelt een drenkeling met totale amnesie aan op een verlaten strand bij een Amerikaans kustplaatsje. Met het Romeinse cijfer XIII dat boven zijn linkersleutelbeen staat getatoeëerd, een in zijn hemdskraag verborgen sleuteltje, een foto van iemand die verdacht veel op hemzelf lijkt en minuscule gezichtslittekens die op plastische chirurgie wijzen, gaat hij op zoek naar zijn verleden.
Zijn zoektocht voert uiteindelijk richting Pentagon en zelfs het Witte Huis. Macht, corruptie, spionage, puritanisme en militarisme, … Het is de wereld van XIII.
De Vlaamse tekenaar William Vance schiep een realistisch en uitermate gedocumenteerd Amerika waar enkele van de hoofdpersonages niet toevallig gelijkenissen vertonen met Amerikaanse bekenden als Whitney Houston, Paul Newman of Lee Marvin. Zijn research was zo grondig dat zelfs treintabellen, de gordijnkleuren in het Oval Office en militaire emblemen waarheidsgetrouw werden afgebeeld. De eerste cyclus luidt een vertelkunst in die nefast is voor nagelbijters en waarbij de verrassingen zich maar blijven opstapelen."
Zoals met zovele zaken in het leven wordt iets pas echt populair als het in de media komt. Heb je als strip(tekenaar) de kans om hier enkele keren aan bod te komen en ben je dan nog een beetje goed dan zit je gebeiteld.
Spijtig dat er daardoor vele parels in de verdwijnhoek van het grote publiek verdwijnen en daardoor commercieel overbodig worden.
Hopelijk kan een site als deze daar ook iets aan veranderen, elk beetje helpt.
Elf jaar geleden stak (XIII - Uitgaves van deel 1 Zwarte vrijdag - stripINFO.be) ook al bij De Morgen, gratis en in lage kwaliteit. De hardcore van deze keer is dus niet echt origineel maar wel een stuk duurzamer en wederom een mooie actie om het beeldverhaal in de kijker te zetten.
Welke strips zou jij graag eens in de spotlights willen zetten, Centauri?
Wel, om te beginnen welke strips zou ik niet willen in de kijker zetten, dan denk is direct aan XIII, waarom ? Zeer goede reeks die ik volledig heb, dus niets tegen XIII, in tegendeel zelf , maar ze kunnen beter nieuw talent promoten dat bij het grote publiek nog niet zo bekend is dan de grote reeksen die al bekend genoeg zijn nog extra te promoten.
Voor ik jaren gelden met de verschillende Talent reeksen startte, las ik ook de me meer standaard strips die men in elke supermarkt kon kopen.
Daarom denk ik juist dat men meer gewaagdere titels en zeker en vast minder bekende moet gebruiken.
Maar ik kan er zo niet direct wat titels op plakken, zal me er nog wat in moeten verdiepen.
Origineel geplaatst door Veter
Ik ben blij dat jij die tekst overgetikt hebt.
Je kan nu de volgende (Largo Winch, “De erfgenaam”) knippen en plakken …
Van een verrassing gesproken. Toen de achtentwintigjarige Belg Philippe Francq in 1989 bij Europa’s bekendste scenarist Jean Van Hamme (XIII, Thorgal) bedelde naar een scenario, kreeg hij prompt diens vijfdelige romanreeks Largo Winch: Le Group W aangereikt. Een non-conformistische miljardair in spijkerbroek komt daarin aan het hoofd te staan van een invloedrijk financieel consortium. Maar waar de romanreeks relatief onopgemerkt bleef, groeide de stripreeks uit tot een monstersucces, met bij elk nieuw deel een oplage van meer dan een half miljoen en een lezerspubliek in alle lagen van de bevolking. Want niet alleen actie, spionage en avontuur waren de kernwoorden, ook het internationale economische reilen en zeilen kreeg een prominente rol, niet in de laatste plaats dank zij Van Hammes verleden als econoom.
Dit eerste album toont aan hoe Winch de overstap maakt van een Turkse gevangenis naar een luxueus New Yorks penthouse, hoe hij als vermeend moordenaar plots één van de rijkste mensen op aarde wordt en hoe de stank van de cel ook in het zakenleven doordringt.
Francq, die één jaar nodig heeft om een album uit deze hyperrealistische reeks te tekenen, omschrijft zijn oogappel als de James Bond van de stripwereld. Winch ontleende ondertussen zijn naam aan een Toyota-terreinwagen, terwijl zijn gezicht centraal stond in Christian Dior-publiciteit. Na de Amerikaans-Canadese tv-serie staat er eveneens een eerste Winch-film op stapel. Nu bij uw krant, binnenkort in de bioscoop.
De volgende: “De Schorpioen, 1. Het teken van de duivel” :
Rode krijgsmonniken, een omgekeerd kruis, een vermoorde paus, gifmengsters en een sabeldragende Casanova. In de sfeervolle mantel- en degenreeks ‘De schorpioen’ nemen de Zwitserse tekenaar Enrico Marini en de Belgisch-Amerikaanse scenarist Stephen Desberg hun lezer mee door de catacomben van het Vaticaan in de zeventiende eeuw.
De reeks is gelinkt met Desbergs eigen religieuze achtergrond. Als gevolg van de duivelobsessie van zijn erg gelovige moeder, boog hij zich sinds zijn achttiende levensjaar over boeken waarin het ontstaan van het christendom, de hemel en de hel ter sprake kwamen. De vragen die hij zich toen stelde komen terug in deze avonturenreeks, aangedikt met eeuwenoude legenden: werd Petrus ondersteboven gekruisigd ? Is hij wel begraven in Rome ? En had Jezus echt de intentie een kerk op te richten ?
Dat ‘De schorpioen’ enkel een historische reeks is, willen de auteurs echter niet gezegd hebben. Niet toevallig werd een rode draad gekozen waarbij heel wat gebeurtenissen uit die tijd erg nauw aanleunden bij de huidige maatschappij, zoals de opkomst van extreem rechts en religieuze fanatici.
In volgende delen zal tevens blijken dat hun aanpak niet echt religieus, maar eerder humanistisch van aard is. Centraal staan daarin de drie religies, meer bepaald wat hen onderscheidt en wat hen opnieuw zou kunnen samenbrengen. Spanning gegarandeerd. Tekenaar Marini spekte zijn hoofdpersonage met elementen van Zorro, Scaramouche en Errol Flynn.
Zijn fenomenale sfeerschepping en inkleuring bevatten een flinke dosis symboliek. Lichtbruine tinten overheersen deze reeks, met als uitschieter opvallend rood dat staat voor slechte mensen, zoals de kardinalen en de krijgsmonniken. Een uitermate gesmaakte cloak & dagger. Avontuur met een grote A.
"Het I.R.S., oftewel de almachtige en gevreesde Amerikaanse belastingdienst, loopt ieder jaar tot in de miljarden dollars mis door inventieve witwas-praktijken die in de richting wijzen van ondermeer drugkartels, militaire eenheden, hooggeplaatste politici, industriële of financiële multinationals. Een speciale dienst binnen die almachtige overheidsinstelling tracht het verdwenen geld te lokaliseren en te innen.
Special I.R.S.-agent Larry B. Max geniet een status die slechts weinigen is gegund. Zijn volmachten lijken onbeperkt, hij werkt actief samen met zowel de CIA als de FBI en kan ook ver buiten de Amerikaanse grenzen optreden.
In het eerste album, met de niets aan duidelijkheid over te laten titel ‘De mazen van de wet’, jaagt hij achter joods geld en Zwitserse bankarchieven die een heel ander licht kunnen werpen op een van de rijkste en meest vooraanstaande inwoners van de VS: ex-holocaustoverlevende Mosje Geldhof.
Scenarist Desberg startte deze politiek-financiële thriller om aan te tonen hoe de Amerikaanse fiscus werkt, alsook om de reusachtige illegale geldtransacties bloot te leggen die dagelijks, nagenoeg onzichtbaar, de wereld rondgaan. Zijn hoofdpersonage Larry B. Max mag zich dan als een koelbloedige, gefortuneerde playboy gedragen, ook hij ontsnapt niet aan zijn innerlijke demonen. En laat het nu net die zwakheden zijn die hem steeds meer parten zullen gaan spelen …"
Poison Ivy, heet ze. Een sterke, sensuele jonge vrouw die, hoewel ze alleen op papier bestaat, menig jongenshart sneller doet kloppen. Zo ook voor het bataljon G.I.'s dat zich ten tijde van de aanval op Pearl Harbour op haar suggestieve (propaganda) stripjes stort. Eén van hen, de jonge Joe, komt gehavend uit de strijd in de Pacific en moet zich na een maandenlange overlevingstocht op een verlaten atol opnieuw leren aanpassen aan de bewoonde wereld. Zijn obsessie voor Poison Ivy’s krachtige persoonlijkheid doet hem twijfelen aan de liefde voor zijn onschuldige vriendin Dottie. Een breuk lijkt onafwendbaar. Maar het verschil tussen Dottie en Poison Ivy blijkt slechts een kwestie van haarkleur…
Pin-Up is een ode aan het verschijnsel pin-up en tevens een hommage aan de legendarische Amerikaanse striptekenaar Milton Caniff, geestesvader van de oorlogsklassieker ‘Terry and the Pirates’. Niet alleen draagt de tekenaar van Poison Ivy de voornaam van Caniff, ook verwerkten de auteurs van Pin-Up elementen van diens leven in de strip. ‘Een toegevoegd realiteitsaspect’ noemen de heren het.
Daarnaast hadden de auteurs voor hun reeks komedies in gedachten van Ernst Lubitsch (‘Angel’, ‘Heaven Can Wait’ en ‘To Be Or Not To Be’) en Mankiewicz (‘The Barefoot Contessa’ en ‘The Ghost and Ms. Muir’) en Frank Capra (‘Mr. Smith Goes To Washington’ en ‘It’s a Wonderful Life’) en wilden ze erotiek en sensualiteit combineren.
Pin-Up is een waanzinnig mooi gestileerde reeks, overgoten met smaakvolle erotiek en sensualiteit, en de heerlijke zwarte humor waar scenarist Yann bekend mee geworden is. Van opwinding naar spanning en terug. Opnieuw en opnieuw.
Innemende herten, pedofiele ijsberen, racistische poolvossen, gokkende eksters en in het midden van dat alles … één rechtschapen kater. De jonge antropomorfe reeks Blacksad is een stripcrimi om U tegen te zeggen. Het titelpersonage is een koelbloedige kater met het hart op de juiste plaats. Zijn functie als privé-detective gebruikt hij in de eerste plaats om rechtvaardigheid na te streven, maar in een stad als de zijne kan het niet anders dan dat ook hij daarbij moet slalommen tussen begrippen als ethiek en wraak, corruptie en eerlijkheid. Het beschaafde wezen dat hij ooit dacht te zijn, krijgt rake klappen.
In het eerste album ‘Ergens tussen de schaduwen’ onderzoekt Blacksad de moord op een topactrice die ooit zijn geliefde was. Zijn speurzin drijft hem richting de machtigen, zij die de stad beheren en naar hun poot zetten. Zijn doelstelling: een bevredigend einde aan zijn nachtmerrie brouwen.
Volgens scenarist Canales en ex-Disney tekenaar Guarnido bestond de opzet van hun reeks, die overduidelijk zijn inspiratie vindt in de film noir, de dierenfabel en zelfs de commedia dell’arte, erin om op een acceptabelere en leukere manier onze eigen menselijke problemen aan te kaarten.
Blacksad zelf verwijst naar de klassieke stripheld Alack Sinner van het Argentijnse duo Muaoz en Sampayo. Een geniaal getekende reeks waar elk personage een vachtje, een verenkleed of schubben bezit, maar waar de mensen achter dat alles zich gedragen als waren het beesten. Een absolute aanrader. Miauw !
In het jaar 2009 wordt de wereld opgeschrikt door vier immense lichtbundels die vanuit het heelal terechtkomen in de Verenigde Staten, Turkije, Senegal en Groenland. Aan speculaties over andere dan menselijke levensvormen komt abrupt een eind. Verbijstering maakt snel plaats voor paniek wanneer blijkt dat het leger met bruut geweld moet optreden tegen vreemde bloeddorstige monsters die uit de lichtstralen lijken te ontsnappen.
De enige die licht in de duisternis kan werpen is een zekere Jacob Kandahar, een man die over een absoluut geheugen beschikt en bekend staat als de intelligentste mens op aarde. Hij heeft zo zijn eigen theorie over de monsters en lichtbundels en wordt geholpen door de journaliste Hannah Osternik, een getuige van het eerste uur die over meer informatie beschikt dan ze wil prijsgeven.
Met populaire onderwerpen een intelligente stripreeks opzetten, het is niet iedereen gegeven. Maar met deze mini-reeks is ex-France 2-journalist Laurent F. Bollée daar zonder meer in geslaagd. Hij overgoot zijn scenario met een flinke portie fantasy, wat resulteert in een eigentijds, origineel en nieuw soort genre science fiction. Tekenaar Philippe Aymond (Lady S.) toont zich de perfecte vroedvrouw door diens papieren kindje een stijl en inkleuring mee te geven die het verhaal nog meer opjagen. Bij momenten verbijsterend origineel.
De Belgisch-Amerikaanse scenarist Stephen Desberg is altijd al geïnteresseerd geweest in de internationale politiek, vooral dan in de Amerikaanse manier van politiek voeren. Maar in Black Op drijft hij die interesse, en het daarbij gegroeide wantrouwen tegen de Bush-administratie, wel erg op de spits. Samenzweringstheorieën, daar gaat het hem om in deze spannende spionagereeks, waar niets is wat het lijkt.
Via de levensloop van één ambitieuze en idealistische jongeman, Floyd Whitman, laat hij op geloofwaardige wijze zien hoe de CIA de Russische maffia, gewelddadiger dan ooit, opnieuw in het zadel helpt met maar één doel voor ogen: het binnenlandse communisme beter te bestrijden en uiteindelijk te verdrinken in een zee van dollars. Althans, zo luidt de officiële verklaring.
Het verhaal start in 2003 wanneer CIA-agent Whitman onderzoek doet naar de Lazenby Corporation, een duister advocatenkantoor dat bekend staat om zijn connecties met ondermeer de politiek en de Russische maffia. Het is door hun tussenkomst dat een Republikeinse president eerder dat jaar aan de macht is gekomen. In de maanden voor de verkiezingen sloegen ze erin om met brute intimidaties de zwarte bevolking, waarvan tachtig procent voor de Democratische presidentskandidaat stemt, af te raden naar de stemlokalen te trekken. Pas later blijkt de geforceerde overwinning van de Republikeinse president een ander doel af te dwingen: na zijn ambtstermijn wordt van Amerika’s hoogste politicus ‘iets’ verwacht dat enkel een Republikein kan inlossen.
Black Op is een uitermate actuele thriller/spionagereeks die leest als een trein en in de beste Hollywood-traditie aan het witte vel werd toevertrouwd - denk aan Robert De Niro’s ‘The Good Shepherd’. Het realistische tekenwerk van Labiano (Dixie Road) stuwt deze reeks naar ongekende hoogten.
En u die dacht dat de Koude Oorlog een stille dood was gestorven …
Stripverzamelen is meer dan een hobby — het is het bewaren van verhalen die generaties verbinden. Elke strip in je collectie vertelt niet alleen het verhaal van de tekenaar, maar ook jouw eigen verhaal: waar je hem vond, wanneer je hem las, en waarom hij ertoe doet.
