fluiten schreef:
Weinig strips zijn zo bejubeld als deze undertaker. “De nieuwe Blueberry”, “Western komt terug tot leven”, “Yves Swolfs in het kwadraat”, … Enfin, je kan het lezen, men is euforisch over dit verhaal. En dan gaat er bij mij een belletje rinkelen. Neen, een misthoorn gaat af en de voelsprieten gaan zo de lucht in dat de hoofdhuid er pijn van doet.
Met kritische ogen de strip ter hand genomen en uitgeplozen als nooit ervoor. En wat blijkt? Geen enkele bejubeling is overdreven. Dit eerste deel van “Undertaker” is een schot in de roos. Zowel qua scenario, een gegeven dat overdonderend naar een climax gaat, als qua tekeningen, die inderdaad zeer nauw aanleunen aan de groten in de westernwereld.
De “Undertaker” is dus, het woord zegt het zelf, een doodgraver die met zijn huifkar door het land trekt om overleden te balsemen en van alle luxe te voorzien, of net niet. Zo moet hij een zekere Joe Cusco onder de zoden leggen en trekt hij naar het universum van deze rijke eigenaar van diverse goudmijnen. Blijkt dat deze Cusco nog niet is overleden maar dat hij zinnens is om de dag nadien het tijdelijke met het eeuwige te ruilen. Door (vermoedelijk) Gangreen ziet hij steeds weer een stukje van zijn lichaam verwijderd worden en daar heeft hij meer dan genoeg van. De vrek neemt ook het besluit om zijn fortuin, al het goud, onopvallend mee te nemen in zijn graf (hoe dat lees je wel in de strip( en ook een beetje in de titel ;-). En laat dit voor de overlevenden nu net van het goede te veel zijn.
Dit verhaal leest als een trein en elke tekening is een pareltje op zich. Gedetailleerde achtergronden, grimmige gelaatsuitdrukkingen, prachtvol getekende paarden en gieren, … Alles is er om de lezer te bekoren. Dat dit dan nog in combinatie is met een denderend scenario en je weet zo dat dit verhaal inderdaad bij de top van dit jaar, ja misschien zelf van het afgelopen decennia, behoort.
Besluit: Kopen die handel. Neen niet morgen maar nog vandaag.
