fluiten schreef:
‘Gewonde stad’ verhaalt de vernietiging van de stad Leuven in het begin van de eerste Wereldoorlog, augustus 1914. De Duitse troepen staan voor de poorten van Leuven nadat de forten van Luik gevallen zijn en de Duitsers hun oorspronkelijk aanvalsroute naar Frankrijk hebben veranderd. De Belgische koning had Leuven gekozen als uitgangsplek en verliet de stad net voor die viel.
De Duitsers nemen het gezag over maar voelen de priemende, vernietigende ogen van de bevolking in hun nek. Het Belgische leger had het oord verlaten maar toch waren de Duitse soldaten nog steeds op hun hoede. Elke Leuvenaar kon een francs-tireur zijn, een sluipschutter die al dan niet in het verzet was.
Eén schot was dan ook genoeg om het vuur in de pan te doen slaan. De Duitse troepen nemen de Leuvenaars in gevangenschap, branden hun huizen plat en ook de bibliotheek, een gebouw met een enorm geschiedkundige en waardevolle waarde, werd platgebrand.
De krijgsgevangenen werden naar Duitsland afgevoerd en daar opgevoerd als de francs-tireurs van Leuven. Ze werden beschimpt en geslagen, vernederd en bespot. Na hun terugkomst naar het thuisland bleef dit trauma hun nog vele jaren achtervolgen.
De verhalen worden verteld door enkele personages, zowel fictief als bestaande, waaronder dus (Albert I van België - Wikipedia), voor het Duitse leger Rudolf X., een 19-jarige student die aan de oorsprong staat van de Duitse tirannie in Leuven, Maurice voor het Belgisch leger als de eerste man die zwaar gewond en verminkt slachtoffer werd van deze inval en symbool staat voor het zwaar gehavende Leuven en Irma die de vrouwelijke inwoonster voorstelt die in een goede afloop blijft geloven tegen beter weten in.
De schilderijen van (http://www.gerolfvandeperre.net/), schilder van opleiding, vertellen een verhaal dat slechts met korte teksten wordt aangevuld door de schrijfster van topwerken (http://www.johannaspaey.com/) die met haar debuut ‘Dood van een soldaat’ al onmiddellijk de Nederlandse Gouden Strop en de Vlaamse Hercules Poirotprijs verworf. Wat het schilderij niet aan de kijker kan vertellen moet de tekst dus opvullen.
Gerolf Van de Perre gebruikte voor dit werk documenten uit het archief van Leuven alsook van het onuitputtelijke internet. Achtergrond en veldslagen werden zo samengevoegd tot één beeld dat alles zeggend was. Hier en daar werden ook bestaande schilderijen verwerkt in zijn werk zoals de Kolos van Goya.
Het eindresultaat is beklijvend. De terreur straalt van de pagina’s af, ook als schildert Van de Perre alles in een wazige stijl. De combinatie tekst en schilderij vullen elkaar dus perfect aan. Toch is dit geen stripverhaal noch een roman. De Bezige Bij omschrijft het geheel als een beeldroman en dat is dan ook de correcte term.
Een interview met Gerolf van de Perre, uitgezonden op Cobra, kan je (VRT MAX) vinden.
