witam schreef:
Koning Zebedeus de Vierde is moe, heel moe. En toch is hij nog bezig met het regelen van staatszaken … of beter gezegd: zijn lijfarts duwt hem allerlei documenten onder zijn neus, terwijl de koning er uitgeteld bij ligt en nauwelijks genoeg kracht heeft om ze nog te tekenen. Volgens diezelfde arts heeft de koning de slaapziekte en staat hij hem bij naar best vermogen. Helemaal koosjer lijkt dat toch niet. De drankjes die hij geeft aan de koning, de documenten die hij hem laat tekenen … neen, er zit een slecht geurtje aan. En ook de dochter van de koning, Liselotte, heeft er maar weinig vertrouwen in en probeert zelf op onderzoek te trekken om de waarheid te achterhalen. Maar de sluwe heelmeester heeft dit al vlug door en dwarsboomt haar langs alle kanten. Gelukkig daagt Douwe op en krijgt ze hulp. Maar eenvoudig zal het niet zijn, de afgang van de valse lijfarts.
Er waait een andere wind doorheen het verhaal … iets minder magie en meer vindingrijkheid en actie worden ingezet om de slechterik te dwarsbomen. Het veranderen van de nadruk en bijgevolg het gevoel van het verhaal, vind ik wel geslaagd. Ik zou zelfs zeggen dat het het verhaal net hoger tilt dan de voorgaande. Je zit nu mee in een schaakspel van zet en tegenzet waarbij het steeds afwachten is wat de lijfarts gaat doen tegen de acties van Douwe en Liselotte. En hij is goed … het is dan ook spannend bladeren naar de volgende pagina’s om te weten te komen of de twee ooit de bovenhand zullen kunnen halen.
Piet Wijn geeft ons tekeningen met een mooi gevoel voor detaillering. Zo hebben de slechteriken echte tronies om schrik van te krijgen, terwijl de goeden bijna gezichten van engelen hebben. Wie wie is, wordt hierdoor al vlug duidelijk en dat hoort ook wel zo in een sprookjeswereld. Ook de omgeving en achtergronden krijgen een bepaalde flair mee, die gevoelsmatig een bepaalde sfeer oproept. De details zijn hierbij zeer belangrijk, waardoor het geheel direct een visitekaartje afgeeft dat het verhaal zeer mooi ondersteunt.
In het kort: een klassieker die met reden een klassieker genoemd wordt.
