Gisterenavond, diep weggezakt onder mijn dekens in m’n warme bedje heb ik beide delen doorgenomen.
Wat opvalt bij het 1ste nummer is het goede tekenwerk van Willy Vandersteen en zijn medewerkers ( hier : Karel Verschuere en zoon Robert Vandersteen). De typische vloeiend getekende bewegingen bij de Vandersteenstrip komen hier ruim aan bod ( dezelfde poses vind je dan ook terug bij Bessy, Karl May en andere Vandersteenverhalen). Ook de decors zijn af en het verhaal met alle typische Vandersteeningrediënten staat na 50 jaar nog steeds overeind. Ook de ongekleurde, blauwachtige druk draagt bij tot de sfeerschepping van de donkere middeleeuwen.
In n° 224 wordt de Rode Ridder weer verzocht nieuwe ( of oude ?) problemen op te lossen in hetzelfde slot ( Eikendale) en zijn eed getrouw spoedt Johan in gezelschap van o.a. zijn blauwharige vriendin zich er naartoe.
Qua talent moeten Martin Lodewijk en Claus duidelijk onderdoen voor de meester(s) van weleer maar toch creëren zij een aanvaardbaar verhaal.
Wat wel heel positief is, is dat de auteurs duidelijk moeite gedaan hebben om dicht bij het origineel van het eerste album te blijven. Zo valt op dat er bij ( getekende) flashbacks de feiten en details kloppen. Als een ridder een rond schild met een hauw erin had, wordt die in het nieuwe album exact ook zo weergegeven , de verschrikte boeren van weleer hebben in de flashback ( gelukkig) nog steeds dezelfde hond , enz …
Het album werd m.a.w. heel minutieus uitgewerkt.
Als kind was ik een trouw fan van de Rode Ridder, de eerste 50 albums zijn dan ook de moeite waard, daarna kocht ik nog heel sporadisch een deeltje. Dit jaar heb ik de 4 genummerde luxe edities aangeschaft als een soort eerbetoon aan de stripheld.
Wat opvalt bij het 1ste nummer is het goede tekenwerk van Willy Vandersteen en zijn medewerkers ( hier : Karel Verschuere en zoon Robert Vandersteen).
Het album ‘Het Gebroken Zwaard’ is niet door Robert Vandersteen gemaakt, maar wel door Edward De Rop, samen met Karel Verschuere.
Willy Vandersteen zat toen in Japan. Toen hij terug kwam en de tekenplaten voor dat eerste album zag, begon hij meteen aan het tekenen van het tweede album ‘De Gouden Sporen’, waar Robert Vandersteen de inkting voor deed. Dat is meteen het enige Rode Ridder album dat Willy Vandersteen zelf getekend heeft.
Het gebroken zwaard:
Willy Vandersteen liet een synopsis van het verhaal over aan zijn medewerkers. Verschuere maakte de potloodtekeningen. Eduard De Rop inktte ze en Bob Vandersteen, de zoon van Willy Vandersteen, verzorgde de decors. Verschuere illustreerde tevoren ook de romanreeks van Leopold Vermeiren. Daarin is Johan zwartharig.
TEKENINGEN: Willy Vandersteen / Karel Verschuere / Eduard De Rop / Bob Vandersteen
SCENARIO: Willy Vandersteen
De Gouden Sporen:
Eduard De Rop beweerde dat enkel De Gouden Sporen volledig door Willy Vandersteen zelf is getekend. In werkelijkheid bezorgde Vandersteen aan Verschuere en De Rop een synopsis van het verhaal, meestal aangevuld met wat tekeningen op klein formaat.
TEKENINGEN: Willy Vandersteen / Karel Verschuere / Eduard De Rop / Bob Vandersteen
SCENARIO: Willy Vandersteen
Origineel geplaatst door the pope
Volgens stripspeciaalzaak:
Het gebroken zwaard:
Willy Vandersteen liet een synopsis van het verhaal over aan zijn medewerkers. Verschuere maakte de potloodtekeningen. Eduard De Rop inktte ze en Bob Vandersteen, de zoon van Willy Vandersteen, verzorgde de decors. Verschuere illustreerde tevoren ook de romanreeks van Leopold Vermeiren. Daarin is Johan zwartharig.
TEKENINGEN: Willy Vandersteen / Karel Verschuere / Eduard De Rop / Bob Vandersteen
SCENARIO: Willy Vandersteen
De Gouden Sporen:
Eduard De Rop beweerde dat enkel De Gouden Sporen volledig door Willy Vandersteen zelf is getekend. In werkelijkheid bezorgde Vandersteen aan Verschuere en De Rop een synopsis van het verhaal, meestal aangevuld met wat tekeningen op klein formaat.
TEKENINGEN: Willy Vandersteen / Karel Verschuere / Eduard De Rop / Bob Vandersteen
SCENARIO: Willy Vandersteen
"Willy Vandersteen was dus in september '59 vertrokken naar het Verre Oosten. Hij liet zijn medewerkers papiervellen met schetsen, een scenario en een boodschap na.
“Willy zei tegen mij: “Wij hebben een scenario, begint er al maar aan. Trekt er uw plan maar mee, want ik zal voor een hele tijd weg zijn.” Goed, ik lanceerde het verhaal en zette er ook mijn naam bij: tekeningen van K. Verschuere. Natuurlijk wist ik wel dat er reactie op zou komen, maar mijn bedoeling was alleen het er eens in te zetten. Mijn naam stond in de gazet, iedereen had het gelezen en iedereen wist het.” (Karel Verschuere in 1975)
Naast zijn eigen naam zette Karel Verschuere ook keurig in de aankondigingsstrook:
‘De avonturen van De Rode Ridder door studio Willy Vandersteen medewerkers: Karel Verschuere en Robert Vandersteen met toelating van de bekende jeugdschrijver Leopold Vermeiren.’
Op de albumcovers en titelpagina staan echter geen namen vermeld, enkel Studio Vandersteen.
(…)
Er bestaat wat verwarring wie aan welk album gewerkt had. Duidelijk was dat Karel Verschuere bepalend was voor de lijnvoering van het verhaal. Maar het feit dat de Rode Ridder-figuur een gedaanteverwisseling had ondergaan tegenover de jeugdboeken, wees erop dat Vandersteen zelf een zware stempel op de uittekening van de personages had gedrukt.
Dat onderkende ook de latere Rode Ridder-tekenaar Karel Biddeloo:
“Uit de tekeningen, composities en houdingen van de personages in dit verhaal merkt men duidelijk dat dit werk van Vandersteen is. Ongetwijfeld heeft hij potloodschetsen op ware grootte, dus op het tekenblad zelf (zoals zijn gewoonte was) nagelaten en heeft Karel Verschuere deze verder uitgetekend en afgewerkt.” (Karel Biddeloo in 2001)
(…)
Robert Vandersteen, Willy’s enige zoon, was een begenadigd tekenaar en dus voorbestemd om het werk van zijn vader voort te zetten. Zijn vader had hem, na zijn studies aan de Academie van Brussel, een jaar in zijn Studio geplaatst om het vak te leren. Zijn naam als medewerker werd zowel in de aankondigingsstrook van album 1 als album 2 vermeld, maar volgens Robert Vandersteen zelf hielp hij slechts bij het uittekenen en inkten van de decors van (De Rode Ridder - Uitgaves van deel 1 Het gebroken zwaard - stripINFO.be), terwijl zijn vader dan weer eens beweerde dat hij enkel aan (De Rode Ridder - Uitgaves van deel 2 De gouden sporen - stripINFO.be) had meegewerkt en op andere ogenblikken aan de eerste drie albums. Robert Vandersteen zou voornamelijk in de animatiefilmbranche zijn carrière verder uitbouwen.
Er bestaan inderdaad nogal wat uiteenlopende versies. Eigenaardig, want het gaat om een van de belangrijkste reeksen, zeker in die tijd. Waarschijnlijk was het journaille destijds nog niet zo onderlegd om dat allemaal op te volgen, maar het speelde ook een rol dat men op dat moment het belang van de reeks en de tekenaars (die onder Vandersteen werkten) nog niet onderkende.
Hetgeen ik stel is wat Edward De Rop me gezegd heeft, niet zo lang voor zijn overlijden. Hij wou zich toen niet meer houden aan de onderrichtingen die destijds in de studio werden meegegeven, namelijk: die tekende officieel het verhaal en die andere niet. Wat hij me zei is volgens mij de waarheid. Hij had geen enkele reden tot liegen en was nog bij volle verstand.
Stripverzamelen is meer dan een hobby — het is het bewaren van verhalen die generaties verbinden. Elke strip in je collectie vertelt niet alleen het verhaal van de tekenaar, maar ook jouw eigen verhaal: waar je hem vond, wanneer je hem las, en waarom hij ertoe doet.
