fluiten schreef:
Dieren voelen gevaar aan voor de mens nog maar enige notie heeft van wat er zich staat af te spelen. Tientallen dieren ontvluchten dan ook Cazeaux, een dorpje in de Pyrenëen, en omstreken.
Rustig rijdend en genieten van het landschap is Marie met haar twee kinderen Jules en Hugo op weg naar de Guérins, een ouder koppel dat zelf een zoon heeft, Theo, en een hond, Plutarchus. De kinderen blijven daar een nachtje zodat Marie de kans krijgt om de chalet in de buurt op te ruimen. Na haar gezinsproblemen, man vertrokken met een groen blaadje, hoopt ze hier even alles op een rijtje te zetten. Maar in de plaats daarvan begint ze zich aan alles te ergeren en komt het spook van haar echtgenoot steeds weer de kop opsteken.
18 uur, klaarlichte dag zou het moeten zijn, toch is het pikkedonker. Zwarte wolken bedreigen het landschap, een superstorm steekt op en tot overmaat van ramp begint de aarde op een nooit eerder vertoonde manier te beven. Marie kan zich ternauwernood redden uit de woning die volledig ingestort is en gaat op zoek naar haar kinderen. Vernietigde bergtoppen, wilde rivieren en vernielde wegen trotserend komt ze terug in Cazeaux. Wat ze daar ziet tart elke verbeelding.
Het verhaal van Jean-Christophe Chauzy zou evengoed echt kunnen zijn. Ik heb geen flauw benul of het gebaseerd is op waargebeurde feiten en ben te lui om dit op te zoeken. Mocht iemand hier een antwoord op weten, graag even commentaar toevoegen. De lezer mag zo nu en dan ook eens wat moeite doen.
Je krijgt de indruk dat dit de zoveelste goedkope rampenfilm of -album gaat worden. De gigantische storm, uitgebeeld over twee volledige pagina’s wat het geheel nog wat indrukwekkender maakt, doet er dan ook niets aan om dit idee te ontkrachten. En toch… Er zit natuurlijk die draad van de natuur die zo krachtig is door het verhaal maar daar blijft het niet bij. Hoe verder je evolueert in het verhaal hoe meer de innerlijke overlevingsdrang van de mens naar boven komt. Waar Marie en haar kinderen toch een modaal, braaf gezinnetje waren, gaan ook zij tot het uiterste om te overleven tot aan het, in hun ogen, ondenkbare.
Survival of the Fittest.
‘De rest van de wereld’ sloeg in als een bom, net als het weer in het album. De tekeningen voor en na het ontij zijn veelzeggend zonder daarom in detail te moeten treden wat betreft achtergronden (alhoewel, soms…). Het spelen met kleuren heeft vaak meer effect, geeft beter het gevoel, de bedoeling van de tekenaar/inkleurder mee. Jean-Christophe Chauzy heeft alles zelf in de hand gehouden en dit resulteert tot een mooi, compleet album.
'Hoe menselijk blijf je in de strijd om te overleven? '
