De eeuwige strijd tussen sergeant Chesterfield en korporaal Blutch duurt, ook na 56 albums, nog steeds voort. Uit de cover blijkt dat Blutch deze maal aan het langste eind trekt en erin geslaagd is om zijn superieur een ferme loer te draaien: hij moet trouwen. Of is er toch iets anders aan de hand en zetten de auteurs ons met de voortekening op het verkeerde been? Lees en gij zult weten…
De Blauwbloezen draaien al 40 jaar mee. En dat is er aan te merken. Bij dit 56ste album uit de reeks heb ik het gevoel dat de inspiratie uitgeput raakt en (Raoul Cauvin - Auteur van strips - stripINFO.be)het wel erg ver gaat zoeken. Echt heel veel gebeurt er niet in dit album. Vooral de scheldtirades en wederzijdse wraakgevoelens staan centraal. Hierbij gaat de scenarist vaak over de schreef, zodat de haat-liefde verhouding van de twee protagonisten niet (meer) geloofwaardig overkomt. Eigenlijk een jammerlijke evolutie. Dit feit probeert men op te vangen door de velddokter te laten bemiddelen. Maar zelfs deze figuur kan niet verantwoorden dat ondanks de extreme wederzijdse reacties de 2 elkaar nog steeds niet kunnen missen.
Ook de tekeningen kunnen me vaak niet bekoren. Te simplistisch langs de ene kant (de 2 hoofdpersonages lijken erg snel op papier gezet) en daar tegenover de randfiguren en achtergronden die veel beter werden uitgewerkt en van meer detail voorzien zijn. Het is een combinatie die me niet erg aanspreekt. Nochtans heeft (Willy Lambillotte - Auteur van strips - stripINFO.be) reeds een ongelooflijk oeuvre achter zn naam staan. 35 jaar ervaring in het tekenen van een personage is niet niets, dus jammer dat het zo moet gaan.
Besluit: een tijdverdrijvend tussendoortje dat niet door iedereen evenzeer zal gesmaakt worden, maar gezien zn schare fans toch behoorlijk wat keren over de toonbank zal gaan. Ik vermoed dat vooral het jongere publiek dit soort humor wel kan smaken.
ik ben het helemaal maal eens met je. Het is spijtig want van deze blauwbloezen heb ik verhalen gelezen die ik niet zal vergeten en tevens een legendarisch statuut van mij kunnen krijgen.
Tja, ik vermoed dat men nu een ander doelpubliek voor ogen houdt of dat de verwachtingen van het jeugdige publiek heel anders zijn dan vroeger. M’n zoon van 11 vond dit album bv. wel leuk. Een echt besef van wat goed of niet goed is, mogen we nog niet verwachten op die leeftijd.
ik vond dit album eigenlijk ook leuker qua verhaal dan het vorige, door het drugsverhaaltje wordt blutch geraakt in wat hem het liefst is: zijn paard arabesk en daarom wil hij wraak nemen op de schuldige. Ik vind het wel een leuk uitgangspunt en daardoor keren we ook efkes terug naar “hoe het begon”.
over de tekeningen ga ik met jullie akkoord, maar lambil is dan ook al de zeventig voorbij dus misschien moeten we het hem niet kwalijk nemen dat de kwaliteit van zijn werk er wat onder lijdt
ik vond het album zeke niet slecht,ik vond het ergens zelf een opvoedend tintje hebben met drugs is slecht enzo,maar meestal worden historische feiten in de reeks gebruikt maar niet zo ernstig,en dit was deze keer wel het geval.
maar zoals bij zovele vertaalde reeksen,mijn devies is,lees het in de originele taal,want door vertalingen gaan heel veel uitdrukkingen en expressies en woordspeling verloren en dat is spijtig.
net zoals bij asterix,in het nederlands is het(behalve de laatste)een overgrappige reeks voor zowel grappen voor jong als oud,maar lees het in het frans(als je het goed begrijpt)en je ligt dubbel van het lachen.
nu ik de reeks compleet heb durf ik er eigelijk af en toe eens over na te denken voor de reeks te verkopen en in het frans volledig te herbeginnen.
Stripverzamelen is meer dan een hobby — het is het bewaren van verhalen die generaties verbinden. Elke strip in je collectie vertelt niet alleen het verhaal van de tekenaar, maar ook jouw eigen verhaal: waar je hem vond, wanneer je hem las, en waarom hij ertoe doet.